Kolejny rok rocznicowych obchodów Czarnego Albumu można rozpocząć u samego źródła. Oto, co na temat znanej nam wszystkim, niesławnej, ale ponętnej dwudziestki pisze Craig Clough z lokalnego serwisu dzielnicy North Hollywood – TolucaLakePatch. Tłumaczenie: Czerw, dziękuję!





Metallica nie wymachiwała już tylko głowami, teraz także otwierała swoje serca.

Niektóre z największych albumów wszechczasów zostały nagrane w North Hollywood i w dalszym ciągu jest ono centralnym ośrodkiem muzycznych nagrań. Wielu żyjących tu ludzi każdego dnia przejeżdża obok studiów, nieświadomych, że niektórzy z cieszących się w świecie największą sławą artystów znajdują się tuż za ścianami.

Pod koniec lat osiemdziesiątych Metallica stała się jednym z największych heavy metalowych zespołów – w ten trudny sposób, bez audycji radiowych i bez klipów wideo. „Master of Puppets” z 1986 roku, który był debiutem ich wielkiej marki, sprzedał się w ponad 500 tysiącach kopii i wspiął się na 29-te miejsce notowania Billboardu, zaś jego trasa promująca pozwoliła ujrzeć zespół grający na wyprzedanych stadionach. Lecz mimo to, mało kto na ulicy mógłby ich w ogóle rozpoznać, ponieważ nigdy nie wypuścili teledysku, preferując wykazywanie się przed fanami tylko poprzez pisanie utworów i występy. Zamiast sprytnie skrojonych klipów wideo i miłych radiu ballad, komponowali imponujące thrash metalowe piosenki jak „Disposable Heroes” i „The Call of Ktulu”, które dobijały do ponad ośmiu minut. Jednak pod koniec dekady postawa kapeli zmieniła się. W 1989 roku ostatecznie zdecydowali się, by wydać teledysk do piosenki „One” z płyty „...And Justice for All”. Skutkiem był ich pierwszy singiel odnotowany na Top 40 Billboardu. I wtedy po raz pierwszy fani mainstreamowego popu, spoza zamkniętej thrash metalowej sceny, przyjrzeli się temu zespołowi nazywanemu Metalliką. I zapragnęli zobaczyć i usłyszeć więcej.



Decyzja stworzenia wideo nie obyła się bez kosztów. Metallica nie była jedyną popularną thrash metalową kapelą, które nie kręciła teledysków. Megadeth, Slayer, Iron Maiden i inne czołowe grupy także podążyły w końcu tą drogą, aż stała się ona dla zespołów sposobem by zachować swą wiarygodność w czołówce thrashowej sceny. Wielu fanów Metalliki poczuło się zdradzonymi przez „One” i przyrównywało je do chwili, w której Bob Dylan oparł się na elektrycznych instrumentach. W programie specjalnym dla stacji VH1, „Behind the Music”, wokalista Metalliki, James Hetfield wspominał bycie oplutym przez fana za nagranie teledysku. Od tamtego momentu zespół musiał walczyć przeciw oskarżeniom ze strony fanów thrash metalu o „sprzedanie się” i zwrot w stronę głównego nurtu.

Jednak od zmiany kursu zespół pozostał niezachwiany. W 1990 roku weszli do One on One Studios przy 5253 Lankershim Boulevard w North Hollywood, aby nagrać coś, co miało stać się ich największą płytą po wszechczasy, swą tytułową płytę „Metallica”. Lecz fani metalu na całym świecie odnoszą się do niej po prostu jako do „Czarnego Albumu”, w związku z jej okładką, która była w zasadzie całkiem czarna, ze słowem „Metallica” nadrukowanym na powierzchni. Wraz z Czarnym Albumem wszystko uległo zmianie. Zatrudnili do nagrań nowego producenta, Boba Rocka, i podjęli świadomą decyzję, by stworzyć krótsze, mocniejsze i prostsze piosenki. A niektóre z utworów były nawet… ekhm… lżejsze.



„Gdzieś tak pośrodku ostatniej trasy, po prostu stało się to naprawdę nudne, grać na żywo niektóre z tych dziesięciominutowych chyba piosenek, które były tak progresywne, że musiałeś zawsze siadać i jakby zastanawiać się: ‘OK., tu zbliża się ta dłuższa zagrywka na werblach, w tym dalej zmienia się tempo, czy cokolwiek” – perkusista zespołu, Lars Ulrich, powiedział Much Music w wywiadzie udzielonym w One on One Studios podczas tworzenia albumu (One on One nie istnieje już dzisiaj i obecnie jest znane jako Extasy Recording Studios). Postanowienie aby zatrudnić Boba Rocka, by wyprodukował materiał, było fantastyczne. Rock był jednym z największych i najznamienitszych producentów w przemyśle muzycznym i wypracował sobie reputację poprzez czynienie wielkich zespołów jeszcze większymi.

„Uważaliśmy, że jednym z najlepiej brzmiących albumów, jakie zostały stworzone przez ostatnie parę lat, była wyprodukowana przez niego płyta Mötley Crüe, „Dr. Feelgood” – powiedział Ulrich Much Music. „Wydawało się, że miał tą jakby zdolność, żeby zrobić najlepszy album Mötley Crüe, a i też płyta Bon Jovi, w którą był zaangażowany, była najlepszym albumem Bon Jovi. Wydawał się zdolny wyzwolić to, co najlepsze, niezależnie od zespołu, z którym akurat pracował”. Metallica, która miała swoją siedzibę w San Francisco, nagrała swój poprzedni album „…And Justice for All” w One on One i postanowiła powrócić.

„North Hollywood tak jakby dodaje coś do muzyki, czy jak?” – Ulrich został zapytany w swoim wywiadzie dla Much Music. „Nie, ono coś jej odbiera” – odpowiedział, śmiejąc się – „My zwyczajnie nie chcieliśmy nigdy nagrywać kawałków w domu, w San Francisco. I te wcześniejsze, jak „Ride the Lightning” i „Master of Puppets” były wyprodukowane za oceanem z powodów finansowych i takich tam, ale z „Justice” pomyśleliśmy, że zrobimy to bliżej San Francisco”. W tym samym wywiadzie Hetfield został zapytany, czy spodobało mu się nagrywanie w North Hollywood. „Nie” – powiedział – „Zbyt łatwo dobrze się tu bawić”.

Zespół natarł naprzód w pełnym tempie teledyskami, a wyprodukował parę, żeby wesprzeć album, łącznie z „Nothing Else Matters”, który był sfilmowany w One on One Studios i zawierał dokumentalny materiał z zespołem nagrywającym piosenkę. Zasadniczo była to ballada – pierwsza taka dla zespołu – której tekst wydawał się ogłaszać światu nowy kierunek, jakim podążyli:

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don’t just say
And nothin else matters

Metallica nie wymachiwała już tylko głowami, teraz także otwierała swoje serca. I nic ich nie obchodziło, co inni mieli na ten temat do powiedzenia.

Czarny Album pozostaje płytą, która polaryzuje fanów metalu. Być może niektóre z tych komentarzy na temat albumu, zamieszczonych przez fanów na witrynie blebbermouth.net, podsumowują ich uczucia: „Gówniany album… był śmiercią jednej z największych metalowych grup, jakie istniały”; ”Zdecydowanie wcale nie zły album, ale duże rozczarowanie, jeśli kochałeś Metallikę lat 80-tych”; „Zaprzedanie się”; „Wielu zaznacza „Smells Like Teen Spirit” Nirvany jako (tymczasową) śmierć metalu, ale dla mnie to Czarny Album nią był. Miałem 18 lat i każda z dziewczyn, jakie znałem, kochała tą płytę. Chwytliwe rockowe dźwięki absolutnie NIE były tym, czego szukałem w Metallice w tamtym czasie. Pamiętam brnięcie przez to przez pół długości, trzymając się, trwając w nadziei – na próżno. Przypominam sobie to uczucie, jakbym miał rzygnąć i nasrać sobie w gacie w tym samym czasie”.

Z miększym, szczelniejszym, bardziej komercyjnym brzmieniem i z promującymi go klipami, Czarny Album eksplodował na muzycznej scenie. Zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboardu późnym sierpniem 1991 roku i do dziś sprzedał się w liczbie ponad 22. milionów kopii. Metallica już nie należała do fanów thrash metalu, należała do całego świata.



„Metallica nie wyznacza już kierunku rozwoju metalu, jak to było na początku, lecz na własnych warunkach poszerza swój muzyczny i ekspresyjny zakres” – stwierdził Rolling Stone w pięcio-gwiazdkowej recenzji albumu. „To może być dla grupy krok wyłącznie pozytywny, który skutecznie zamyka szczelinę pomiędzy komercyjnym metalem, a znacznie cięższym thrashem w wykonaniu Slayera, Anthraxa, czy Megadeth”.