Gdy świat singli wydawanych na krążkach CD miał się jeszcze bardzo dobrze, Metallica raczyła swoich fanów kolejnymi bardzo ciekawymi wydawnictwami. Zawsze mogliśmy liczyć na ciekawe dodatkowe utwory, które zespół miał w zanadrzu. Oczywiście tymi najbardziej pożądanymi nagraniami były studyjne kowery, które siłą rzeczy nie były dodawane jako bonusy do regularnych albumów. Zawsze natomiast trafiały się mega interesujące fragmenty zapisów koncertów. W 1997 roku niejako na fali popularności elektronicznych wstawek w muzyce gitarowej, Metallica zdecydowała się na dodanie remiksów własnych utworów, które miały w sobie ziarno dyskotekowego szaleństwa. A za remiksy zabrał się m.in. nie byle kto, bo wówczas absolutny gigant popowej muzyki elektronicznej – Moby. James Hetfield w październiku owego roku podsumował rezultaty następująco: To było coś, czego chciałem spróbować, ale nie wyszło. Nie mogę ich słuchać. Nie znam się na tym gównie. Mogę je tolerować, ale i tak są do dupy. To miał być eksperyment. Myślałem, że wyjdzie coś w stylu muzyki industrialnej, coś bardziej agresywnego, ale nie było to tak ostre, jak myślałem.

O jak bardzo ciężki industrial chodziło Hetfieldowi? Ministry? Rammstein? A może remix For Whom the Bell Tools od DJ Spooky, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Spawn? Trudno dziś to wyrokować. Identyczny los z niedocenieniem elektronicznego grania opartego o twórczość Metalliki spotkał w połowie lat 90. XX w. nagrania niemieckiej industrialnej kapeli Die Krupps. Już w 1992 roku panowie postanowili wziąć na warsztat kompozycje Metalliki i przepoczwarzyć je swoim mocnym, industrialnym brzmieniem. Trzeba przyznać, że na początku całego zamieszania część rynku muzycznego dostrzegła w tych wersjach trochę komercyjno-artystycznego potencjału. Gdy w listopadzie 1992 roku dzięki zachodnio-niemieckiej wytwórni Our Choice w Europie ukazała się pięcioutworowa EPKa pt. A Tribute to Metallica, a piąty krążek Metalliki już triumfalnie rozsiadł się na pierwszym miejscu sprzedaży w Stanach, ktoś w Ameryce dostrzegł szansę zbicia dodatkowych zysków na wystrzelonej pod niebiosa popularności Metalliki. Wytwórnia Hollywood Records z Burbank w Kalifornii zleciła zespołowi dogranie kilku dodatkowych utworów, by móc całość wydać w postaci pełnoprawnego albumu. Niemcy z propozycji skorzystali, dokładając własne wersje The Unforgiven i One oraz remiksując na koniec dwie kompozycje. Amerykańska wersja A Tribute to Metallica rozrosła się więc do ponad 52 minut.





Lars (maj 1996): Był taki niemiecki zespół, który przerobił parę naszych kawałków. Jak po raz pierwszy usłyszałem, co im z tego wyszło, byłem przerażony. Ale jeden z członków tej grupy kiedy usłyszał, co zrobili, sam rzucił odtwarzaczem o ścianę.

Skoro wieści o elektronicznych kowerach dotarły do Metalliki, to z pewnością krążek Die Krupps na rynku amerykańskim dostrzeżony choć troszkę zostać musiał. Jeśli ktoś zna materiał z The Plant Studios, jaki znalazł się na krążku CD pierwszej puszki Fan Can, ten doskonale pamięta fragment Nothing Else Matters, w którym James parodiuje sposób śpiewania wokalisty Die Krupps – Jurgena Englera – sposób, jaki Engler wykorzystał właśnie we własnej wersji NEM. Czy A Tribute to Metallica jest i dziś wyłącznie obiektem drwin i obśmiewania z każdej strony?





Dla twardogłowych słuchaczy metalu wersje Die Krupps są z pewnością nieporozumieniem. Dla osób choć trochę lubiących elektroniczne brzmienia w szeroko pojętej muzyce metalowej, propozycja Niemców będzie ciekawostką. Dla mnie A Tribute To Metallica był na początku (w 2000 roku) zdecydowanie nie najstrawniejszym jakimś tam wydawnictwem z Metallicą w tle. Brzmienia takie doceniłem dobre parę lat temu w związku z odkryciem twórczości Czesława Niemena – twórczości z dekad lat 80. oraz 90. Dzięki albumom Terra Deflorata, Spodchmurykapelusza oraz dwupłytowemu Terra Deflorata. Koncert, mogę śmiało napisać, że to dzięki Niemenowi i jego sposobowi wykorzystania popularnych parapetów, bardzo polubiłem takie brzmienia. Nadal jednak nie mogę przekonać się do wykorzystania dźwięków siermiężnych elektronicznych bębnów w muzyce rockowej lat 80. Jeśli cały materiał jest stworzony za pomocą elektroniki, wówczas materiału słucham z przyjemnością. Natomiast jeśli słyszę klasyczne rockowe instrumentarium i doklejoną do tego perkusją z lat 80., wówczas przyjemności słuchania nie mam zbyt dużej. To dlatego nie przepadam za albumami typu Mistral Lou Reeda, czy też Radio K.A.O.S. Rogera Watersa.





A zestaw kowerów od Die Krupps? Wg. mnie album po prawie trzydziestu latach broni się doskonale. Po prostu jest to muzyka, która się nie zestarzała, a nawet jeśli odrobinkę jednak tak, to dźwięki te zostały pokryte co najwyżej szlachetną patyną. Zdecydowanie zacznę wracać do tego wydawnictwa częściej.