Ta trasa to było spore wyzwanie, ale myślę, że tylko dla mnie. W tamtych czasach to była norma rock 'n rollowa. Mizoginia, męska agresja, toksyczna męskość – to wszystko było normą w tamtym czasie i wszyscy to akceptowali. Szczerze mówiąc, nie znam nikogo, kto by tego nie akceptował, zwłaszcza nasz ówczesny gitarzysta. Grał na gitarze typu Flying V, miał długie, czarne, kręcone włosy i bardzo rockerski styl, co w nim uwielbialiśmy.

Grał na gitarze w taki sposób, jak grali w Metallice i był też najlepszym kumplem Metalliki. Tego typu osoba. Ale reszta z nas była bardziej lewicowa, postępowa. Byliśmy dziwnymi artystami o liberalnych poglądach. Billy, Mike perkusista i Mike wokalista oraz ja byliśmy zdumieni śmiałością tego środowiska. Nie mogliśmy uwierzyć w to, co widzieliśmy, ale byliśmy w tym przekonaniu osamotnieni.

Wszyscy na tej trasie, zarówno ludzie z GnR jak i z Metalliki, a także nasz gitarzysta, prawdopodobnie wielu członków naszej ekipy technicznej, byli zachwyceni tym hedonizmem. Nie mieli z tym problemu i to były po prostu takie czasy. To, że byłem gejem, który – w zasadzie dorastał z trzema siostrami – było dla mnie po prostu obraźliwe.