Wszyscy zrzucali winę na grunge, który, owszem, mógł mieć w tym swój udział, ale przede wszystkim wiele zespołów na początku lat 90. wydawało słabe albumy, które brzmiały tak samo. Brzmienie było spłycane, próbując zdobyć sławę, wielkie pieniądze i wielkie trasy koncertowe.

Thrash metal ma być szybki, a kiedy zespoły zaczynają zwalniać i wydawać albumy w średnim tempie, ludzie tracą zainteresowanie. Początek lat 90. nie był dobrym czasem dla thrashu.

Kiedy usłyszałem po raz pierwszy Czarny Album pomyślałem, że ten album brzmi cholernie dobrze. Rozumiem, dlaczego był taki wielki. Jest tam kilka dobrych utworów. Ale takie stwierdzenie też początkowo przeszło przez moją myśl. Na tym albumie nie było ani jednego thrashowego momentu. Ale nie umniejszając jego wartości, to dobrze brzmiący album i zasługuje na całe uznanie i sukces, jakie odniósł. Chociaż nie jestem jego fanem. Lubię pierwsze cztery albumy Metalliki. Z początku nie przepadałem za …And Justice For All, kiedy się ukazał. Uważałem, ze za bardzo odchodzi od thrashu. Zajęło mi 15 lat, żeby go polubić. Ale pierwsze trzy płyty Metalliki to absolutna magia.