Rozmawialiśmy kiedyś o czymś z Jamesem i powiedziałem: 'Cóż, jest twoja wersja wydarzeń, jest moja wersja, ale jest też prawda'. Wierzę, że prawda jest jedyną, która jest prawdziwa, bo tak naprawdę nie pamiętam wszystkiego. A on na to: 'My też nie pamiętamy pewnych rzeczy i chcielibyśmy to omówić'.

Ciągle pracujemy nad poprawą naszych relacji, ja, James i Lars. Naprawdę kocham tych gości. Dlatego tak się kłóciliśmy – tęskniłem za nimi. A myśl o odejściu z zespołu była po prostu trudna do ogarnięcia.

Seriale może nie są moją ulubioną rzeczą, ale takie rzeczy jak Black Mirror, trochę horror psychologiczny, wydaję się być bardzo rzeczywisty. Niesamowite jest to, jak wiele rzeczy przewidział ten serial, zwłaszcza w temacie AI. Nie mogę się doczekać kolejnych odcinków.

Jeśli chodzi o inne rzeczy w telewizji, to cóż, przemoc, eksplozje i zemsty. Kombinacje tych trzech rzeczy kocham w serialach. Podobał mi się również serial Wednesday. Dzieci wciągnęły mnie w różne rzeczy, np. 'Mroczny wilk', którzy przypomina Landman. Fajnie się ogląda seriale zwłaszcza podczas trasy.

Wszyscy mamy swoje trudne utwory. Moth Into Flame i Master of Puppets to dwie, które robią efekt wow, ale są dosyć trudne do grania. Jestem pewien, że Lars ma swoja listę, każdy z nas ma. Ale dajemy radę i pomagamy sobie nawzajem.

Nie mogę niczego potwierdzić, bo nie ma czego potwierdzać. Ale nie będę też zaprzeczał, bo naprawdę podoba nam się ten obiekt. Nasi menadżerowie i ludzie od produkcji koncertowej byli tam. Rozważamy to, ale nic nie jest przesądzone i nie ma zielonego światła. Jest to coś, co będziemy rozważać po trasie w 2026 roku.

Poszedłem na przesłuchanie, nie miałem wtedy jeszcze Marshalli, bo dopiero zaczynałem być profesjonalnym muzykiem. Miałem wzmacniacze Risson, więc brzmiałem wtedy zupełnie inaczej.

Podłączyłem gitarę, zacząłem się rozgrzewać. Tak grałem i grałem, aż w końcu się zorientowałem, że wszyscy wyszli z salki. Odłożyłem gitarę, wyszedłem i zapytałem co z tym przesłuchaniem, a oni odpowiedzieli, że już mam tę robotę. Więc dostałem się do zespołu dzięki rozgrzewce.

Ta trasa to było spore wyzwanie, ale myślę, że tylko dla mnie. W tamtych czasach to była norma rock 'n rollowa. Mizoginia, męska agresja, toksyczna męskość – to wszystko było normą w tamtym czasie i wszyscy to akceptowali. Szczerze mówiąc, nie znam nikogo, kto by tego nie akceptował, zwłaszcza nasz ówczesny gitarzysta. Grał na gitarze typu Flying V, miał długie, czarne, kręcone włosy i bardzo rockerski styl, co w nim uwielbialiśmy.

Grał na gitarze w taki sposób, jak grali w Metallice i był też najlepszym kumplem Metalliki. Tego typu osoba. Ale reszta z nas była bardziej lewicowa, postępowa. Byliśmy dziwnymi artystami o liberalnych poglądach. Billy, Mike perkusista i Mike wokalista oraz ja byliśmy zdumieni śmiałością tego środowiska. Nie mogliśmy uwierzyć w to, co widzieliśmy, ale byliśmy w tym przekonaniu osamotnieni.

Wszyscy na tej trasie, zarówno ludzie z GnR jak i z Metalliki, a także nasz gitarzysta, prawdopodobnie wielu członków naszej ekipy technicznej, byli zachwyceni tym hedonizmem. Nie mieli z tym problemu i to były po prostu takie czasy. To, że byłem gejem, który – w zasadzie dorastał z trzema siostrami – było dla mnie po prostu obraźliwe.

Kiedy miałem 12 lub 13 lat, grałem już na gitarze od roku. Z kolegami, z którymi chodziłem do szkoły graliśmy wspólnie. W garażu ich ojca wykonywaliśmy covery Metalliki. To było praktycznie wszystko, co graliśmy.

Poznałem Metallikę na scenie, grając z nimi. Nigdy wcześniej ich nie spotkałem. Otwieraliśmy koncerty każdego wieczora. Nikt nas nie znał. Toxicity jeszcze się nie ukazało. Wydaliśmy dopiero nasz debiutancki album. I jesteśmy w trasie koncertowej Summer Sanitarium.

Wtedy Hetfield doznał kontuzji, ale nie odwołali żadnego koncertu. Wszystkie supporty zagrały swoje koncerty, a potem Metallica wyszła na scenę. Na wokalu był Jason Newsted, a potem zaprosili chłopaków z Korn i zagrali coś w stylu coveru Cheecha i Chonga, czy coś. Nie wiedzieli, co robić, bo Jamesa nie było.

Techniczny dał mi jednego z Les Pauli Kirka. Byłem wtedy jeszcze dzieciakiem, miałem jakieś 22 lata. Zapytali mnie co znam, a ja na to, że Master of Puppets mogę zagrać i zaśpiewać.

No więc wyszedłem z nimi na scenę, przed 60 tys. tłum. Można by pomyśleć, że to przećwiczyliśmy, ale tak nie było. I nawet nie wiedziałem, że to się stanie. Ale stało się. Stałem na scenie i gram Metallikę z Metalliką przed publicznością, na której jeszcze trzy lata temu siedziałbym na cholernie tanich miejscach.

Bardzo długo i intensywnie nad tym myślałem, bo zawsze chciałem nagrać utwór, który napisałem z Metalliką. Chciałem oddać hołd Jamesowi Hetfieldowi, którego uważam za niesamowitego gitarzystę oraz Larsowi Ulrichowi, który był znakomitym kompozytorem. Pamiętam, że gdy składaliśmy te numery do kupy, Lars miał w nich bardzo duży wkład.

Pamiętam, gdy nagrywaliśmy demówki, ale nie dotrwałem do etapu produkcyjnego i bardzo chciałbym to usłyszeć.

Przyznam, że gdy teraz słucham oryginalnego wykonania Jamesa, uważam je za powalające. W każdym razie, nie ma tu żadnej wielkiej strategii; mam szacunek dla chłopaków i po prostu chciałem to pokazać. I to jest piekielnie dobry utwór.

Lars to najbardziej przytulaśny facet na ziemi. Widziałem się z nim niedawno i byłem bardzo szczęśliwy, że mogłem z nim spędzić czas podczas pożegnalnego koncertu Black Sabbath. Rozmawialiśmy przez godzinę. Mamy wspólną historię i wzajemny szacunek. Wiem, że jest wielkim fanem Black Sabbath, a ja jestem wielkim fanem Metalliki. Po prostu kocham Metallicę. Uwielbiam grę Larsa na perkusji. On i zespół znaleźli niszę lub miejsce, w którym mogą zaistnieć i dominować w heavy metalu.

Poznałem ich, gdy byli bardzo młodzi. Lars miał wtedy chyba 18 lat, może 19. Stworzyli więc własną społeczność i gatunek muzyczny, który jest jedyny w swoim rodzaju. I to świetna nazwa, Metallica.

Lars to genialny perkusista. jest wytrwały, ciężko pracuje i jest miłym gościem. Ciągle gada. Gdy się spotykamy on nie przestaje mówić a ja próbuję znaleźć moment, gdy bierze oddech, by móc się odezwać. Kocham go na zabój. Mógłbym go obejmować cały czas. Kocham jego rodzinę. Uwielbiam to, jak gra. Więc jest po prostu jedną z najlepszych osób, jakie można znać.

Będę brutalnie szczery. Metallica ma wokalistę. Wybacz Dave, wiem, że grałem w twoim zespole, ale stawiam na Jamesa.

Nie chodziło o to, że chcę nagrać swoją wersję, jak ten utwór będzie brzmiał. Chodziło o szacunek. Zawsze szanowałem Jamesa jako gitarzystę. Chciałem zrobić coś, co zamknie krąg mojej kariery. Wszystko zaczęło się od zespołu Panic i kilku piosenek, które potem trafiły do repertuaru Metalliki.

Na nowym albumie nagraliśmy 'Ride The Lightning' , a powodem, dla którego to zrobiliśmy, było oczywiście to, że to piosenka, w której napisaniu miałem wiele wspólnego. Kiedy James i ja pracowaliśmy nad tym numerem, stało się dla mnie jasne, kiedy James zaczął grać na gitarze, jak dobrym jest gitarzystą. Pomyślałem, że fajnie byłoby zamknąć krąg, aby okazać szacunek, nagrywając utworów, które napisałem z Metallicą i uhonorować naszą przyjaźń, mimo że została ona nadwyrężona i zrujnowana przez emocje na przestrzeni lat, kiedy niekoniecznie byliśmy przyjacielscy. Ale zawsze miałem ogromny szacunek dla gry Jamesa na gitarze i komponowania muzyki przez Larsa. Więc fajnie było to zrobić i dodać do płyty. Przyspieszyliśmy to odrobinę i trochę poeksperymentowaliśmy z solówką, w której ja i Teemu trochę się pojedynkujemy. Można więc usłyszeć drobne różnice w tempie, a ja oczywiście śpiewam inaczej niż James . Ale po raz kolejny chodziło o zamknięcie koła i pokazanie, co James i ja, jako gitarzyści, zrobiliśmy, aby zmienić świat.

Mamy przygotowanych 13 utworów na nowy album... Jeden z nich to cover, ale właściwie to go napisałem, więc to trochę cover, a trochę autorski utwór.